Ale się w tym Wrocławiu narobiło. Co po niektórzy bardziej wiekowi kibice pewnie wspominają koniec lat 80.-tych, będących dla dolnośląskiego sportu niezmiernie urodzajne. Stolica Dolnego Śląska, miała wtedy nie tylko swoich przedstawicieli w ekstraklasach najbardziej rozpoznawalnych dyscyplin sportowych, lecz także śmiało można powiedzieć, że w każdej z nich liderowała. Zdarzył się przecież nawet taki sezon, w którym najbardziej utytułowany wrocławski klub sportowy Śląsk zdobywał mistrzostwo w wielu sekcjach naraz – w 1976 roku był najlepszy w baskecie, piłce ręcznej oraz piłce nożnej, notował wysokie lokaty w podnoszeniu ciężarów, judo, pływaniu czy boksie. Tłuste lata jednak się skończyły, a kto wie czy i nie bezpowrotnie. Jak sytuacja we wrocławskim sporcie ma się w dzisiejszych czasach, większość z pewnością zdaje sobie sprawę. Koszykówka, jako sport niszowy, zgromadził w ekstraklasie drużyny z małych i średnich miast, dla siedemnastokrotnych mistrzów Polski nie ma w niej miejsca. Oczywiście z powodu tego, że kilka lat temu upadł i od tamtego okresu nikt nie chce (albo nie ma pojęcia w jaki sposób) go reaktywować. Podobnie jak z koszykarskim Śląskiem sytuacja się ma z tym, który jest kilkunastokrotnym mistrzem kraju w szczypiorniaku. Piłkarze ręczni Śląska podzielili los koszykarzy i nie wiemy co ich spotka. Siatkówka jest w mieście zupełnie nieobecna, a choć futbol wciąż we Wrocławiu żyje, co to za byt… Zawodnicy trenera Lenczyka za jego kadencji umieją tylko remisować, wcześniej za Ryszarda Tarasiewicza dostawali z każdym. Stadion na Euro 2012 jest prawie gotowy i po mistrzostwach Europy ma służyć właśnie piłkarzom Śląska. Problem w tym, iż jeśli dolnośląscy gracze dalej będą uderzać piłkę piszczelami, to nasza arena będzie służyła pierwszoligowcom. A to będzie przecież istny przerost formy nad treścią. Źle się dzieje z tym wrocławskim sportem, oj niedobrze źle. Formę utrzymują już chyba zaledwie jeźdźcy Betardu, choć i ci od dawna nie zdobyli złota.